"   Γερνάω Σοφία  "

   Οι μέρες μου μίκριναν,οι νύχτες μεγαλώνουν ανέλπιστα
           Το χέρι μου απλώνεται στο προσκέφαλο
             Μοιραία  ακουμπά το αλλο,πιο κρύο
            Καμώνομαι ότι τους ακουμπώ τα χείλη μου
          Έχει την γεύση της νεανικής σου απαλότητας
   Με ξεγελάς ακόμη και με τη σκέψη της παρουσίας σου
      βρίσκομαι στο κρεββάτι,μα αιωρούμαι στο άπειρο
           Μου είναι απαραίτητο πλέον το άπειρο ξέρεις
                 Σαν τον πασατέμπο στα θερινά σινεμά
                     Σαν την μυρωδιά των γιασεμιών 
                                 Γερνάω Σοφία
                 Μου γελάς και κάθομαι απέναντί σου
  Σ ένα καφέ στο Πύργο του Άιφελ στις όχθες του Σηκουάνα,
    Δειλινό σου υποσχέθηκα να ξεκινήσουμε την βόλτα μας
       Το  καραβάκι στην προκυμαία έφθασε φωτισμένο
            Θα μας πάει ως την Παναγία των Παρισίων
                   Οι προβολείς του φωτίζουν τις όχθες 
                  Θα τα δεις όλα μέσα από άλλη διάσταση
                  Δεν βαρέθηκες να σκέφτεσαι "τις  κόρες" ; 
κι "η Αφροδίτητης Μήλου" κι " η  Νίκη ",τις είδες,αγέρωχες στέκουν
     Εσύ μου κύρτωσες, λες και βαραίνουν εσένα τα χρόνια τους
                                        Γερνάω Σοφία
              "Ξερω, είναι πικρή η ξενητειά και για τ αγάλματα"
           Μα δεν τις σηκώνει κι αυτό τ αερόστατο,να τις απαγάγουμε
                                            Γέλα μου
                             Δεν χαμογελάς εξ αιτίας τους
                                            Κρυώνεις 
      Σου φορώ την ζακέτα,σε σφίγγω για μένα, να σε νιώσω
         Δειλά σου ψυθιρίζω σ έχω ανάγκη μείνε,μη χάνεσαι
                                         Γερνάω Σοφία
            Μη μου μιλάς όπως τότε! μόνον χαμογέλα μου
   Να σου δείξω το Παρίσι θέλω, χωρίς παρελθόν, αυτό  μόνον
                             Ακουσέ με ,θα σ αρέσει πολύ
                                       Γερνάω Σοφία 
     Δεν θα προλάβω κι είναι πολλά,αυτά που πρέπει να δεις
      Στο έταξα ένα δειλινό μπρος στην πιγώνια στο μπαλκόνι
          Θα ξεραθεί είπες, αν δεν το κάνεις, σκέψου την
                                         Γερνάω Σοφία
               Τη σοκολάτα σου πιες ,κρύωσε, έχει ψύχρα
    Κι αυτό το τραγούδι του Ντασέν δεν φεύγει απ το μυαλό σου
                         Συνεχώς το ίδιο,δεν βαρέθηκες 
                                         Γερνάω Σοφία
           Τα ονειρά μου σταμάτησαν να ταξιδεύουν πλέον
     Γύρω απο ένα μαξιλάρι,υδρόγειος σφαίρα, στροβιλίζονται
              Τί  λες;Να πετάξουμε μ εκείνο τ αερόστατο;
                                 πούναι γεμάτο όνειρα
         να το οδηγώ μόνον εγώ στις περιπλανήσεις του
                       στο ήλιον δεν έχω εμπιστοσύνη
      Το τεράστιο ονειρό μας,αυτό θα το τροφοδοτεί συνεχώς
                              Έλα να απογειωθούμε
               Τα γυαλιά αρχίζουν  να θαμπώνουν πάλι
                  Πότε θα πετάξουμε το αερόστατο;
                                  Γερνάω Σοφία
                                 Πάλι Δεν μιλάς;
   Πάντα με μπέρδευαν  οι λέξεις,που έπλεκες τις σκέψεις
   πνιγόμουν στις θηλιές του Μορφέα,πριν τις ξεμπλέξω
             ενώ ανέλυες τους γόρδιους δεσμούς τους
                                   Με νανούριζες
            Ξυπνούσα ανάλαφρα με το σάστισμα της αυγής
     Να δω μην λείπεις κι ο Ήλιος κρυφτεί πίσω απ τα σύννεφα
                 Μιλούσαμε στη μέρα σαν νάταν μητέρα
                 Έπαψες να της μιλάς ,να με κανακεύεις 
                                  Μόνον χαμογελάς
                   Μέσα από μια φωτογραφία στο κομοδίνο
                                        Δεν με ξεγελάς
                                           Δεν ξεχνάω
                                                απλά
                                        Σοφία Γερνάω 
                                         Γερνάω Σοφί
         .     Σοφία Σίβυλλα🌍°°°ΣΣ°°°🌍19-10-2017