Ατάραχοι ως επίγειοι αθάνατοι
Θνητοί
σαν κέρμα παίζουνε στα κότσια την
Ψυχή
Κι αν στέκουν πάντα τυχεροί
όπως ορίζουν δε πατούν
Σαν θαλασσόχαρα βουτούν
γοργόνες μαίνονται,θρηνούν
τον Μ. Αλέξανδρο κι αν ζεί
άδικα ψάχνουνε στην γή
Ονείρατα που πλάθανε με φως
σταυλίζονται στο νού τους με ηχώς
Ασύνετα μονομαχούν σ οχλοβοή
σκέψεις τις λέξεις
προκαλώντας τη γραφή
Αδιήθητοι ως ακραιφνείς κομπάζουν
Μα το χρόνο τους στην γη δεν
τον αλλάζουν
Σοβεντάρουν σε αγκαλιές άγουρων
κορασίδων
Πελαγοδρομούν ανδρόμισθοι στ άδυτα
των αδύτων
« Μαύρη σταγόνα » της ψυχής τους
το μυστικό,εκ των αρρήτων
Μπεντένι πορφυρίτη στήνουνε
*στο ριζικό
Μα « Ότι μέλλει δε ξεμέλλει»
είναι γραφτό
Κλειδωμένοι ως περιστέρια στο πυργί
"του ζω"
Ζηλωτές καταξιώνονται
"του προμαχώ"
*Μα ότι μέλλει,δεν ξεμέλλει στο γραφτό*
Σοφία Σίβυλλα 🌍°°°ΣΣ°°°🌍 6-7-2017
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.