Του χρόνου τα αλώνια

           «Του χρόνου τα αλώνια»

Τις χαραυγές θερίζονται του χρόνου
τα αλώνια
για να κερδίζουν μερτικό στου έρωτατα χιόνια
οι νιοί,που γλυκογεύτηκαν ανθούς
από μυρώνια,
όταν ακρίτες πάλευαν του έρωτα
τελώνια

Σε κλώνια μέντας ξαπόσταιναν
τα δίσεκτα τα χρόνια 

Κι είχαν οδηγό την Πούλια στα ξενύχτια τους για της γενιάς τους τον ανθό,

όταν κορίτσια τους ανέμεναν σε καθαρά

σεντόνια
Αυτά που προσδοκούσαν να λερωθούν από ιδρώτα κι αίμα στην βραδιά την υμέναια

Μα εγώ μεθώ,μόνον

αν γευτώ
του Παλαμά υμνολόγια!

Του Κοσμοκαλόγερου,αν κοινωνώ μιας του γραφής συμπόνια!

Ερωτα,αν τον τραγουδούν
Μυρτιώτισσας τριζόνια!

Τότε και εγώ
σε μια εκκλησιά Καβαφική
του κόσμου τα λαμπιόνια
με οδηγούν να κοιμηθώ
στου χρόνου τα αλώνια!

με ηλιόφως να υποδεχθώ
ακτίνες κι ευχολόγια

  Σοφία Σίβυλλα🌍°°°ΣΣ°°°🌍4-8-2017/20-5-2020