« Α τ α ξ ί ε ς »

                                     « Α τ α ξ ί ε ς »

 

              
Χρώματα μεστά του καλοκαιριού
περνούν απ' τις κοιλάδες του νου
Αυγερινοί και γλυστρούν στο φως
πάνω στο άρμα ,που σέρνει η Ηώς

Βουτώντας σε αλμυρές αρτηρίες ,
ξεχνώ των όχτων νωπές αμαρτίες
Απύθμενα ακρογιάλια προκαλούν
απ'τα υφαντά της γιαγιάς να βγουν

Χωρίς έλεος με ρουφούν δύνες
νεκρών μελών ξυπνούν οδύνες
Αντριεύει το θεριό το κρυμμένο
της ψυχής για να πει θυμωμένο

Χρωστάςς να με σώσεις κι εμένα
πριν βρεθείς με τα χέρια ενωμένα
Ημέρεψα την θάλασσα αποβραδίς
έγινα για χάρη σου ασυρματιστής

Της μήνυσα με το κοχύλι Ηδονικώ
να φωνάξει απ' την σπηλιά το Φω
Οι άτακτες Νηρηΐδες να σε κλέψουν
απ' την επιφάνεια να σε γιατρέψουν

Σοφία Σίβυλλα🌍°°°ΣΣ°°°🌍29-4-2018