« Φούστα με φουρό »

                                   « φούστα με φουρό »

Τα ραντεβού μας,
που έφερναν
τον ουρανό
στην γη
τ' όνειρο της προσμονής σου
πια δεν τα συντηρεί•
τί κι αν από δράκους με γλίτωναν,
ως τ' άλλο πρωΐ!
στο συντριβάνι τα βλέπω
το δείλι
να' χουν' πνιγεί

Θυμάμαι
μαύρα τ' άσπρα μας μαλλιά
ρυτίδες,πως δεν είχαμε
τότε καμμιά!
γύρω απ'το συντριβάνι
πώς παίζαμε παιδιά
και πώς στο τέλος
μου 'κλεβες φιλιά

Πώς φύλαγες στη τσέπη
καραμέλες
να κερνάς,
όσες θα κέρδιζες κοπέλες!
μα ' γω από γινάτι έτρωγα
τσαπέλες,
που μας φίλευε ο Νέλλος
απ' τις Σέρρες

Ώσπου μια μέρα
μου 'δωσες
το χέρι
να με πας στο σινεμα
ένα καλοκαίρι•
στο θερινό με γιασεμί
κι ένα αστέρι,
που μου έλεγες
«το λένε πεφταστέρι»

Κι έλεγες κι έλεγες,
χωρίς να σταματάς
πώς θα γινόσουν αεροπόρος
να πετάς
πώς θα ταξείδευες σε χώρες,
που αγαπάς•
μα πίσω έλεγες
δεν θα ξεχνούσες
να γυρνάς
για μια μαυρομαλλούσα κόρη
της στεριάς

Ήλθες με καπέλο
έναν Μάη μήνα
με στολή,που ζήλευε
όλη η Αθήνα!
σε μια AUDI,
που έλαμπε,όμοια σειρήνα
παρέα με μια Γαλλίδα Έρση,
θετρίνα

Κι έτρεχα στο συντριβάνι
κάθε δειλινό
μήπως είχες θυμηθεί,
τί έλεγε στα δεκαοκτώ
με την άσπρη φούστα,
που της σήκωνες το φουρό
και το ροζ μπλουζάκι
με το μανικάκι το κοντό!

Παίζανε τριγύρω μου
παιδιά με τις αμμάδες
κι έλεγα,
ας ήμουνα κι εγώ
μια απ' τις μαμάδες!
κι έτσι τα χρόνια μου
περνούσαν με ζαλάδες
το παρελθόν βλέπεις,
δεν το γιατρεύουν
οι παράδες!

Τί κι αν βρέθηκα
στην κορυφή
«Σοπράνο»
εγώ
να καμαρώνω
με χιλιάδες θεατές
στο Μέγαρο Μουσικής
να μ' αποθεώνω!

Τί κι αν έλεγες
«τους αιθέρες θέλω να οργώνω»,
όταν μου έδινες
κλεφτά φιλιά στο σινεμά!
κι εγώ να λιώνω

Τί κι αν γυρνάμε συνεχώς
όλη την γη σε τόπους,
δίχως τέλος!
κανείς δεν κατάφερε
να μας κρατήσει τελικά
σ' ένα μέρος!
Στο συντριβάνι μας
τις τσαπέλες με φιλεύει
ένας ξένος!
που άγγιξε δειλά
το χέρι μου μια μέρα
για να πει,
πως είναι ο Νέλλος!!!

Μόνον,που μονάχος
κατάφερε
να φτάσει την δική του
Ιθάκη,
γιατί,ποτέ δεν ξέχασε το άγγιγμα
στο δικό μου χεράκι!
είπε,
πως έκανε φυτείες με συκιές
στο Θειάκι
για να καταφέρει
κάποια αμα,
να μου φτιάξει
Θεατράκι

Όταν απ' την Πόρτα του
μου 'δωσε τα κλειδιά
εγώ ν' ανοίξω
έκλαψα για τα φιλιά,
που μου 'κλεβες Εσύ
κρυφά!
μα πίσω πια
δεν θα γυρίσω!!!

Σοφία Σίβυλλα🌍°°°ΣΣ°°°🌍28-3-2018/13-5-2020