ΧΈΡΙ ΜΕ ΧΈΡΙ

          
                               « ΧΈΡΙ ΜΕ ΧΈΡΙ » 

                  
Ήταν εκείνη η ώρα η θεϊκή στ'απομεσήμερου τη χάση
που αγγέλοι αλάλλητοι χοροστατούσαν στην πλάση

Πετρολιθιές μ' αγριολούλουδα αντάμωναν σαν ψέμα
Ανεμώνες και μώβ ταιριάζανε σαν κεφαλή με στέμμα

Κι εμείς που γεννηθήκαμε στα κρύα του χειμώνα
ήλθε καιρός ν' αντέξουμε το ηλιοφώς, όμοια η ανεμώνα

Σπείρα  και πλάγιασες ανάσκελα στης λήθης τον αγρό
Νάρκισσος και κυκλώθης στης μνήμης σου τον ανθό

Στις χούφτες μου έκλεισα σφιχτά το πείσμα με ηχώς
Ξύπνησαν θεριά του ωκεανού κι οι νύμφες της Στυγός

Τον Αχιλλέα ξαναβάφτιζε η Θέτιδα κρατώντας την μασχάλη
ενώ η Σίβυλλα χρησμοδοτουσε απ' τους Δελφούς « τα ίδια πάλι »

Πώς κείτεσαι άπραγος χαϊδεύοντας το χώμα με λατρεία ;!
δεν βλέπεις,πώς με μάτια θολά ψάχνω κερί γι' αγρυπνία ;

Κι ένας Γυπαετός,που Απρίλη κυνηγούσε ανεμώνες στον Παρνασσό

αναμετρήθηκε με Χρυσσαετό,που γκρεμιζε αίγαγρους

απ' τον Ομαλό

Ήταν περήφανος Γυπαετός,χωρίς ράμφη και φτέρωμα

εκείνος του Παρνασσού•
βρήκε όμως το τραπέζι του στρωμένο απ' τον Χρυσσαετό

του Ομαλού

Ανεμώνες του απομεσήμερου μαζεψα γι εσένα,

που είχα ταίρι
μα εσύ μου 'δωσες μολύβι και μαχαίρι•
που έξυναν πληγές και μου είπες μονάχα
                  χέρι με χέρι

 Σοφία Σίβυλλα🌍°°°ΣΣ°°°🌍20-4-17//6-8-2020